«Σαν πέτρινα λιοντάρια στην μπασιά της νύχτας»: φωτογραφικό οδοιπορικό στη Μακρόνησο

• 
  

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Κείμενο-φωτογραφίες: Γιάννης Κοντός*

Μόλις 2.5 ναυτικά μίλια από το Λαύριο βρίσκεται το κολαστήριο της Μακρονήσου, τόπος εξορίας, εγκλεισμού και συστηματικού βασανισμού δεκάδων χιλιάδων «εθνικώς υπόπτων» αριστερών και δημοκρατικών πολιτών και στρατιωτών, αντρών και γυναικών, ανάμεσα στο 1947, οπότε και «εγκαινιάζεται», μέχρι και το 1953, που κλείνει οριστικά.

Το μνημείο

Η ιδέα για την ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης στο νησί αρχίζει να κυοφορείται κατά τα εμφυλιακά χρόνια (1946-49), στο πλαίσιο της εκμηδένισης κάθε αντίστασης της Αριστεράς, αλλά και της «αποκάθαρσης» του στρατού από «εθνικώς ύποπτους» στρατεύσιμους. ΤοΦλεβάρη του 1947 ξεκινά να οργανώνεται μεθοδικά η οικοδόμηση του ελληνικού Νταχάου, στο οποίο σταδιακά μεταφέρονται προς «αναμόρφωση» στρατεύσιμοι, αξιωματικοί και έφεδροι αξιωματικοί, που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του ΕΛΑΣ, προληπτικά συλλαμβανόμενοι πολίτες από όλη τη χώρα, πολιτικοί κρατούμενοι και πολιτικοί εξόριστοι, άντρες και γυναίκες. Σύμφωνα με τις επίσημες πηγές, 40.000 κρατούμενοι εκτοπίζονται στη Μακρόνησο μεταξύ 1947 και 1950, με τους κρατούμενους να υπολογίζουν το συνολικό αριθμό των εξορίστων σε πάνω από 100.000.

Β’ Τάγμα Σκαπανέων

Το κολαστήριο της Μακρονήσου, βασικό εργαλείο κρατικής προπαγάνδας στη διάρκεια των εμφυλιακών και πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, κλείνει το 1953, ενώ εγκαταλείπεταιτο 1961. Το 1989 αναγνωρίζεται, με υπουργική απόφαση, ως ιστορικός τόπος και όλα τακτίρια ως διατηρητέα μνημεία.

Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

Βρέθηκα στη Μακρόνησο την Κυριακή 5 Ιουνίου, στο πλαίσιο της καθιερωμένης επίσκεψης μνήμης, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (Π.Ε.Κ.Α.Μ.). Εκατοντάδες άτομα όλων των ηλικιών από κάθεέκφανση της Αριστεράς, παλιοί Μακρονησιώτες και Μακρονησιώτισσες, αλλά και έναςόχι ευκαταφρόνητος αριθμός συντροφισσών και συντρόφων από τον αναρχικό χώρο,κατέκλυσαν το νησί, «αναγκάζοντας» το πλοίο να πραγματοποιήσει 2 δρομολόγια, προκειμένου να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες.

Ναός του Αγ. Αντωνίου (λεπτομέρεια)

Άνυδρη και αφιλόξενη, η Μακρόνησος αποτελεί ένα ζωντανό μάθημα ιστορικής αυτογνωσίας και μια «κατάδυση» στην επώδυνη, και για πολλούς άγνωστη ή και απωθημένη,ιστορική μνήμη. Μια μνήμη, ωστόσο, η οποία, τουλάχιστον στην υλική, χειροπιαστή της διάσταση, καταρρέει καθημερινά.

Ήδη αποψιλωμένα από το όποιο χρήσιμο υλικό από τη δεκαετία του ’60 και εξής, καιαφημένα στο έλεος των καιρικών συνθηκών και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, τα εναπομείναντα κτίρια- για την ακρίβεια ό,τι έχει απομείνει από αυτά- μόλις που θυμίζουνστον επισκέπτη τι υπήρξαν στο παρελθόν. Όπου γυρίσει το βλέμμα, αντικρίζει μια διαδοχή από, ως επί το πλείστον, χαλάσματα, διεσπαρμένα σε όλο το δυτικό κομμάτι του νησιού, κατά κανόνα χωρίς ούτε καν κάποια σήμανση. Ακόμη και ο υποτυπώδης μουσειακός χώρος, ενσωματωμένος στο κτίριο των παλιών αρτοκλίβανων, επ’ ουδενί τιμά, πόσο μάλλοναναδεικνύει, αυτήν τη μνήμη. Με τέτοιους ρυθμούς, πολύ φοβάμαι πως σε σύντομο χρονικό διάστημα η Μακρόνησος θα ρημάξει πλήρως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ιστορική και πολιτική αυτοσυνειδησία των τωρινών και των μελλοντικών γενιών.

Άποψη του στρατοπέδου πολιτικών εξορίστων

Αυτό θέλουμε;

Επιστρέφοντας…

Πολύτιμο πληροφοριακό υλικό αντλήθηκε από το http://makronissos.net/

http://www.hitandrun.gr/san-petrina-liontaria-stin-basia-tis-nichtas-fotografiko-odiporiko-sti-makroniso/

Στις 4-5-6 Νοέμβρη: Διεθνής Συνάντηση στην ΑΣΟΕΕ: "Η Ευρώπη σε κρίση, κοινωνικές αντιστάσεις και πολιτικές προοπτικές"

  Τριήμερο ανοιχτών πολιτικών συζητήσεων   

04.11.2016 - 18:00

Στις 4, 5 και 6 Νοέμβρη, το Rproject διοργανώνει στην Αθήνα ένα τριήμερο ανοιχτών πολιτικών συζητήσεων, με εισηγητές εκπροσώπους της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το αναλυτικό πρόγραμμα των συζητήσεων και όλοι οι συμμετέχοντες.

Η Ευρώπη σε κρίση, η κοινωνική αντίσταση και οι πολιτικές προοπτικές

4-5-6 Νοέμβρη, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθήνας (πρώην ΑΣΟΕΕ)
Η ευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική Αριστερά συζητά
Η Ευρώπη σε κρίση, η κοινωνική αντίσταση, η αριστερά  και οι πολιτικές προοπτικές

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βυθίζεται, ολοφάνερα πλέον, στην κρίση. Διαδοχικές Σύνοδοι Κορυφής καταλήγουν χωρίς αποτελέσματα, κορυφαία πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα παραμένουν χωρίς απαντήσεις, σε πολλές χώρες-μέλη οι «εθνικές» πολιτικές αποκλίνουν ήδη όλο και πιο αξιοσημείωτα...

Όπως πρόσφατα γράφαμε:  «Τίποτα ευοίωνο δεν υπάρχει στην Ευρωζώνη(...)το εγχείρημα της “ευρωπαγκοσμιοποίησης” γίνεται απωθητικό και όλο και περισσότερες πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ γοητεύονται –ή εξωθούνται– από μια τάση αποπαγκοσμιοποίησης και επανεθνικοποίησης των πολιτικών τους...». 

Την τάση αυτή ανέδειξε σε κορυφαίο επίπεδο η απόφαση για το Brexit στη Βρετανία –τουλάχιστον στη μορφή των Συντηρητικών και των ξενοφοβικών δυνάμεων της Δεξιάς που ηγεμόνευσαν στην καμπάνια για το Brexit και στη συνακόλουθη «ανασύνθεση» των κυρίαρχων πολιτικών-κυβερνητικών δυνάμεων. Την αναδεικνύει, όμως, και ένα διεθνές ρεύμα επιστροφής στις πολιτικές «εθνικής κυριαρχίας», που αναπτύσσεται μέσα σε μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες, με «μορφές» όπως ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, η Μαρίν Λε Πεν αλλά και ο Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία και με ιδιόμορφο τρόπο ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία.

Στη βάση της ελληνικής εμπειρίας, στη βάση της ερμηνείας της συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται η εξής διαπίστωση: Είναι αδύνατη η επιτυχία ενός ριζοσπαστικού μεταβατικού προγράμματος αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της Ευρωζώνης, είναι αδύνατη η αντιμνημονιακή ανατροπή χωρίς τη ρήξη με το ευρώ και τη συστηματική απειθαρχία/σύγκρουση με τις Οδηγίες, Συνθήκες, νόρμες και συνήθειες που συνιστούν τα βάθρα συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συζήτηση γι’ αυτήν την εμπειρία –που είναι σήμερα απολύτως επίκαιρη στην Πορτογαλία και την Ισπανία– σε συνδυασμό με την αναγκαία βαθιά διαφοροποίηση απέναντι στο ρεύμα της «εθνικής κυριαρχίας» από τα πάνω και από δεξιά, είναι μια συζήτηση που συνιστά μια κορυφαία υποχρέωση για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ευρώπη.

Η κρίση στην ΕΕ έχει ως θεμέλιο το κοινωνικό ζήτημα. Η επίθεση της βάρβαρης λιτότητας, οι νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις, αφορούν όλες τις χώρες, ακόμα και αυτές με οικονομίες τεράστιων μεγεθών, όπως τη Γαλλία. Τη Γαλλία όπου το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα δίνει ξανά μαθήματα ελπίδας σε όσους βιάστηκαν να κλείσουν την κοινωνική αντίσταση στο ντουλάπι του παρελθόντος. Αν το Brexit σηματοδοτούσε την κρίση της ΕΕ «από τα πάνω», οι κοινωνικοί αγώνες στη Γαλλία προσθέτουν την πιο άμεση διάσταση, αυτήν της αλλαγής μέσα από τη μαζική παρέμβαση του κόσμου «από τα κάτω».

Όμως μια άλλη πλευρά της ελληνικής εμπειρίας ήταν η σημασία της πολιτικής πάλης. Με την κρίση-μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, με τα προβλήματα στην πολιτική γραμμή και την πολιτική ηγεσία των Podemos, με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Μπλόκο στην Πορτογαλία (έχοντας επιλέξει να στηρίζει μαζί με το ΚΚ μια κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών...), αποδεικνύεται ότι τα «πλατιά κόμματα» της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη έχουν φτάσει σε ένα ιστορικό όριο. Όπου αν δεν υπάρξουν στο εσωτερικό τους αποτελεσματικές-μαζικές τάσεις αντικαπιταλιστικής μεταστροφής, είναι ορατός ο κίνδυνος βύθισης στη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη. Η συζήτηση αυτής της εμπειρίας είναι μια ακόμα βασική υποχρέωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Όμως οι «μεγάλες» πολιτικές συζητήσεις δεν γίνονται ποτέ αποτελεσματικές σε συνθήκες πολιτικής αδράνειας. Ένα πλήθος καθηκόντων μάς «πολιορκεί»: Η οργάνωση των εργατικών αγώνων ενάντια στη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση, την ελαστικότητα. Η οργάνωση των μαζικών αντιστάσεων στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Η οργάνωση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η αντίσταση στην ισλαμοφοβία, στο ρατσισμό και τους νεοναζί.

Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια δημοκρατική αλλά και ουσιαστική διεθνή πολιτική συζήτηση πάνω στα προβλήματα-κόμβους που αντιμετωπίζουμε στην πολιτική πάλη σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο.

Για την διευκόλυνση της παρακολούθησης των συζητήσεων θα υπάρχουν μεταφραστικές καμπίνες, έτσι ώστε με τα ακουστικά που θα προμηθεύεστε από το φουαγιέ να παρακολουθείτε την ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά. Επίσης στο χώρο των εκδηλώσεων θα λειτουργεί βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Red Marks καθώς και άλλες γνωστές εκδόσεις με ιστορικό και πολιτικό βιβλίο, τους «κλασικούς», λογοτεχνία και πολλές καινούριες εκδόσεις σε χαμηλές τιμές. Για τα μικρά παιδιά θα λειτουργεί παιδότοπος για τη δημιουργική τους απασχόληση. Όλες τις ώρες θα υπάρχει καφές και σάντουιτς στο χώρο ενώ το Σάββατο το μεσημέρι θα υπάρχει διάλειμμα για φαγητό. Όσες και όσοι ταξιδεύουν από επαρχία και χρειάζονται φιλοξενία μπορούν να επικοινωνούν τηλεφωνικά στο 210-3306286.

ΠΡΟΓΑΜΜΑ: 

Παρασκευή 4/11/2016

18.00 Η Ευρώπη σε κρίση

Εισηγούνται:

Νιλ Ντέιβιντσον (Radical Independence campaign and Rise Scotland), Ερίκ Τουσέν  (CADTM, Βέλγιο),Φράνκο Τουριλιάτο (Sinistra  Anticapitalista, Ιταλία), Στάθης Κουβελάκης (ΛΑ.Ε), Πάνος Κοσμάς (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε)

Παρεμβαίνουν: Γιάννης Μηλιός, Παναγιώτης Σωτήρης (ΑΡ.ΑΝ. ΛΑ.Ε)

Σάββατο 5/11/16

10.30-13.00 Οι εργατικοί αγώνες και τα συνδικάτα

Εισηγούνται:

Κριστιάν Μαγιέ  (Sud Solidaires, Γαλλία), Ελιάνα Κόμο  (FIOM, Ιταλία), Γιώργος Χαρίσης (ΕΕ ΠΟΕ-ΟΤΑ), Κατερίνα Γιαννούλια (ΔΣ  Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΥπΑΑΤ)

Παρεμβαίνουν:

Νάγια Νικολάου (Μέλος ΓΣ ΟΤΟΕ), Νίκος Ποταμίτης (Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Ζακύνθου), Δημήτρης Γαρδικλής (ΓΓ Σωματείου Εργαζομένων Ασκληπιείου Βούλας)

14.00-16.30 Ακροδεξιά και πρόσφυγες

Εισηγούνται: 

Λουζ Μορά  (VISA: Αντιφασιστική πρωτοβουλία συνδικαλιστών, Γαλλία), Σάμος Σαμουήλ («Γρανάζι», Κύπρος), Γιώργος Τσιάκαλος (Πανεπιστημιακός), Θανάσης Κούρκουλας (Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό)

Παρεμβαίνουν: 

Μάνια Μπαρσέφσκι (Κόκκινο Δίκτυο, ΛΑ.Ε), Λιζ Γουόλς (Socialist Alternative, Αυστραλία), Παύλος Αντωνόπουλος (Συντονισμός σωματείων και φορέων για το προσφυγικό), Άρης Βασιλόπουλος (Δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας)

18.00 Ο πολιτικός αγώνας και η Αριστερά

Εισηγούνται:

Μανουέλ Γκαρί  (Anticapitalistas- Podemos, Ισπανικό Κράτος), Μάρκο Νέβες (Bloco, Πορτογαλία), Σάρον Σμιθ  (ISO, ΗΠΑ), Μαρία Μπόλαρη (Κόκκινο Δίκτυο, ΛΑ.Ε)

Παρεμβαίνουν:

Χρήστος Λάσκος (Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς), Ελένη Πορτάλιου

Κυριακή 6/11/16

12.00 Η Εναλλακτική λύση: Συνδέοντας την πάλη για την ανατροπή της λιτότητας με τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη

Εισηγούνται: 

Μιγκέλ Ουρμπάν  (Ευρωβουλευτής του  Podemos, Ισπανικό Κράτος), Λεόν Κρεμιέ (NPA, Γαλλία), Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΛΑ.Ε), Αντώνης Νταβανέλος (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε)

Παρεμβαίνουν: 

Γιάννος Γιαννόπουλος (ΛΑ.Ε), Αντώνης Δραγανίγος (Ανταρσύα), Γιώργος Σαπουνάς (Κόκκινο Δίκτυο-ΛΑ.Ε), Δημήτρης Σαραφιανός (ΑΡΑΣ, ΛΑ.Ε)

Οι διεθνείς ομιλητές-τριες στο τριήμερο του Rproject

20.10.2016

Εκτύπωση Facebook Twitter

Στο Διεθνές τριήμερο που οργανώνει το Rproject στις 4-5-6 Νοέμβρη στην ΑΣΟΕΕ, θα έχουμε καλεσμένους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, αγωνίστριες και αγωνιστές της Αριστεράς και των κινημάτων. Ακολουθεί η λίστα των διεθνών καλεσμένων.

Ο Μι­γκέλ Ουρ­μπάν είναι ευ­ρω­βου­λευ­τής καθώς και  ιδρυ­τι­κό στέ­λε­χος του Podemos. Βρί­σκε­ται στην ηγε­σία των Αντι­κα­πι­τα­λί­στας και ασχο­λεί­ται ενερ­γά στο κοι­νο­βού­λιο και στους δρό­μους με­τα­ξύ άλλων με  το προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα  και τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα. Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του έχει επι­σκε­φθεί εμπό­λε­μες ζώνες όπως η Πα­λαι­στί­νη και η Ρο­ζά­βα και στρα­τό­πε­δα προ­σφύ­γων εκ­φρά­ζο­ντας την αλ­λη­λεγ­γύη του. Κατά τη διάρ­κεια του ελ­λη­νι­κού δη­μο­ψή­φι­σμα­τος στή­ρι­ξε ολό­ψυ­χα την κα­μπά­νια του ΟΧΙ, συμ­με­τέ­χο­ντας σε εκ­δη­λώ­σεις σε όλη την Ελ­λά­δα.

Ο Νιλ Ντέι­βιν­τσον είναι πα­νε­πι­στη­μια­κός και συγ­γρα­φέ­ας με ει­δί­κευ­ση στην ιστο­ρία των πο­λι­τι­κών επα­να­στά­σε­ων. Έχει γρά­ψει με­τα­ξύ άλλων το Discovering the Scottish Revolutionκαι το How Revolutionary Were the Bourgeois Revolutions. Είναι μέλος των Διε­θνών Σο­σια­λι­στών (International Socialists) στη Σκο­τία και του RS21 στην Αγ­γλία. Συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στην Κα­μπά­νια για Ρι­ζο­σπα­στι­κή Ανε­ξαρ­τη­σία (Radical Independence Campaign) το 2014 στη Σκο­τία και δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο νέο με­τω­πι­κό σχήμα της σκο­τσέ­ζι­κης Αρι­στε­ράς, RISE. Στή­ρι­ξε την κα­μπά­νια για «αρι­στε­ρή έξοδο» («Lexit») κατά το πρό­σφα­το δη­μο­ψή­φι­σμα στη Βρε­τα­νία.  

Ο Ερίκ Του­σέν είναι Βέλ­γος πο­λι­τι­κός επι­στή­μο­νας και ιστο­ρι­κός, δι­δά­κτο­ρας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Πα­ρι­σιού VIII και του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Λιέ­γης, όπου και δι­δά­σκει. Είναι πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής για τη Δια­γρα­φή του Χρέ­ους των Χωρών του Τρί­του Κό­σμου (Comite pour l'annulation de la dette du Tiers Monde, CADTM). Είναι επί­σης μέλος της Προ­ε­δρι­κής Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου του Χρέ­ους (CAIC) στον Ιση­με­ρι­νό, του Διε­θνούς Συμ­βου­λί­ου του Πα­γκό­σμιου Κοι­νω­νι­κού Φό­ρουμ από την ίδρυ­σή του το 2001, της επι­στη­μο­νι­κής επι­τρο­πής της Attac Γαλ­λί­ας, του επι­στη­μο­νι­κού δι­κτύ­ου της Attac Βελ­γί­ου, καθώς και της Διε­θνούς Επι­τρο­πής της Τε­τάρ­της Διε­θνούς. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια ασχο­λή­θη­κε ενερ­γά με το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο χρέος μέσα και από τη συμ­με­το­χή του στην Επι­τρο­πή Αλή­θειας Δη­μο­σί­ου Χρέ­ους. 

Ο Στά­θης Κου­βε­λά­κης  δι­δά­σκει  Πο­λι­τι­κή Φι­λο­σο­φία  στο King's College του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Λον­δί­νου. Είναι ένας από τους ση­μα­ντι­κούς δια­νο­ού­με­νους της ελ­λη­νι­κής και διε­θνούς αρι­στε­ράς. Έχει δηµοσιεύ­σει εκτε­νώς σε θέµατα µαρ­ξι­στι­κής θε­ω­ρί­ας, σύγ­χρο­νης σκέ­ψης και κοι­νω­νι­κών κινηµάτων, βι­βλία και µελέ­τες του έχουν µετα­φρα­στεί και κυ­κλο­φο­ρούν σε οκτώ γλώσ­σες.Εντάσ­σε­ται στην αρι­στε­ρά από τα μα­θη­τι­κά του χρό­νια στο ρεύμα της κομ­μου­νι­στι­κής ανα­νέ­ω­σης. Συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στο εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και αρ­γό­τε­ρα της ΛΑ.Ε.

Η Σάρον Σμιθ είναι ακτι­βί­στρια, και συγ­γρα­φέ­ας από τις ΗΠΑ. Έχει­γρά­ψει­το Subterranean Fire: A History of Working-Class Radicalism in the United States καιτο Women and Socialism: Essays on Women’s Liberation (όπως και μια νέα, επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νη εκ­δο­χή του, το Women and Socialism: Class, Race, and Capital). Είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος τηςInternational Socialist Organization (ISO) και αγω­νί­στρια για τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών.  Αρ­θρο­γρα­φεί συ­στη­μα­τι­κά στο socialistworker.org και στο πε­ριο­δι­κό International Socialist Review, ενώ άρθρα της φι­λο­ξε­νούν και άλλα ρι­ζο­σπα­στι­κά ΜΜΕ στις ΗΠΑ όπως το Counterpunch. H ISO στη­ρί­ζει στις φε­τι­νές εκλο­γές την υπο­ψη­φιό­τη­τα των Πρα­σί­νων, Ζιλ Στάιν, ως αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή στα δύο με­γά­λα κόμ­μα­τα.

Ο Φράν­κο Του­ρι­λιά­το είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της Sinistra Anticapitalista (Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς). Πρώην μέλος της Ιτα­λι­κής Γε­ρου­σί­ας. Εξε­λέ­γη με τoκόμμα της Κομ­μου­νι­στι­κής Επα­νί­δρυ­σης (PRC) στην οποία ήταν μέλος της εθνι­κής ηγε­σί­ας. Ανήκε στην αντι­πο­λί­τευ­ση στην PRC υπο­στη­ρί­ζο­ντας την Sinistra Critica (Κρι­τι­κή Αρι­στε­ρά). Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του στη γε­ρου­σία, το Φε­βρουά­ριο του 2007 κα­τα­ψή­φι­σε τις πο­λε­μι­κές δα­πά­νες. Γι’ αυτή του τη στάση δια­γρά­φτη­κε από την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα της PRC, και στη συ­νέ­χεια από το κόμμα.

Ο Λέον Κρε­μιέ είναι στέ­λε­χος του NPA Γαλ­λί­ας και αγω­νι­στής-συν­δι­κα­λι­στής των γαλ­λι­κών αε­ρο­δρο­μί­ων καθώς και της μα­χη­τι­κής ερ­γα­τι­κής συ­νο­μο­σπον­δί­ας Solidaires Union. Αρ­θρο­γρα­φεί ιδιαί­τε­ρα για την πο­λι­τι­κή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος στην εφη­με­ρί­δα και το πε­ριο­δι­κό «L’ Anticapitaliste». Πρό­σφα­τα συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στο κί­νη­μα NuitDebout και στις πρω­το­βου­λί­ες αλ­λη­λεγ­γύ­ης και συ­ντο­νι­σμού των ερ­γα­ζο­μέ­νων με τους νέους στις πλα­τεί­ες της Γαλ­λί­ας.

Η Λιζ Γουολς είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της Socialist Alternative στην Αυ­στρα­λία και αρ­θρο­γρα­φεί συχνά στην εφη­με­ρί­δα Red Flag. Έχει εμπλα­κεί σε μια σειρά κι­νή­μα­τα, ιδιαί­τε­ρα ενά­ντια στη γυ­ναι­κεία κα­τα­πί­ε­ση, για τα δι­καιώ­μα­τα των προ­σφύ­γων, και το κί­νη­μα BDS ενά­ντια στο ισ­ραη­λι­νό απαρτ­χάιντ. Σή­με­ρα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην ορ­γά­νω­ση της πάλης ενά­ντια στον υπο­χρε­ω­τι­κό εγκλει­σμό των προ­σφύ­γων, για το κλεί­σι­μο των στρα­το­πέ­δων συ­γκέ­ντρω­σης και τον τερ­μα­τι­σμό της κρά­τη­σης των αι­τού­ντων άσυλο σε από­μα­κρα νησιά, συμ­με­τέ­χο­ντας στην Refugee Action Collective. Επί­σης είναι μέλος της Campaign Against Racism and Fascism που συ­γκρο­τή­θη­κε για να απα­ντή­σει στην ενί­σχυ­ση του ακρο­δε­ξιού ισλα­μο­φο­βι­κού κόμ­μα­τος One Nation.   

Ο Μάρκο Νέβες είναι Πορ­το­γά­λος αγω­νι­στής του Bloco και έχει συμ­με­τά­σχει σε όλες τις διερ­γα­σί­ες συ­γκρό­τη­σης του με­τώ­που. Ακτι­βι­στής στο κί­νη­μα των επι­σφα­λώς ερ­γα­ζο­μέ­νων ως ιδρυ­τι­κό μέλος της πλατ­φόρ­μας Associação de Combate à Precariedade - Precários Inflexíveis.  Έχει λάβει μέρος την ορ­γά­νω­ση των μα­ζι­κών δια­δη­λώ­σε­ων ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα στην Πορ­το­γα­λία μέσα από το κί­νη­μα "Que se lixe a Troika".

Ο Μα­νου­έλ Γκαρί Ραμός είναι ηγε­τι­κό στέ­λε­χος των Αντι­κα­πι­τα­λί­στας και του Podemos. Είναι οι­κο­νο­μο­λό­γος και συ­ντο­νι­στής του πα­νε­πι­στη­μια­κού κέ­ντρου για την ερ­γα­σία και το πε­ρι­βάλ­λον (Cátedra Universidad Empresa Sindicatos de la Universidad Politécnica de Madrid).  Ασχο­λεί­ται ενερ­γά με πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά ζη­τή­μα­τα καθώς και με τη σχέση ερ­γα­σί­ας -πε­ρι­βάλ­λο­ντος και έχει συμ­με­τά­σχει σε πολ­λές σχε­τι­κές έρευ­νες και συ­νέ­δρια.Βι­βλία και με­λέ­τες του κυ­κλο­φο­ρούν στα ισπα­νι­κά.

Η Ελιά­να Κόμο είναι  μέλος του Εθνι­κού Συμ­βου­λί­ου της FIOM (Ομο­σπον­δία Ερ­γα­ζο­μέ­νων στη Με­ταλ­λουρ­γία)  και της CGIL (Γε­νι­κή Συ­νο­μο­σπον­δία Ιτα­λών Ερ­γα­τών. Δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην πρω­το­βου­λία «Il sindacato è un'altra cosa», την αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση στην CGIL, και ανή­κει στην μα­χη­τι­κή πτέ­ρυ­γα της FIOM. 

Η Λουζ Μορά είναι συν­δι­κα­λί­στρια και μέλος της δια­συν­δι­κα­λι­στι­κής αντι­φα­σι­στι­κής  πρω­το­βου­λί­ας Visa (Vigilance et Initiatives Syndicales Antifascistes)που πα­λεύ­ει για τα δι­καιώ­μα­τα των προ­σφύ­γων και των απο­κλει­σμέ­νων, υπε­ρα­σπί­ζο­ντας τους με­τα­νά­στες ερ­γα­ζό­με­νους, πα­λεύ­ο­ντας ενά­ντια στον ακρο­δε­ξιό λόγο της Μαρί Λεπέν, την ομο­φο­βία και το σε­ξι­σμό στους χώ­ρους δου­λειάς. Η Λουζ Μορά πρω­το­στα­τεί στον αγώνα για αλ­λη­λεγ­γύη με τους με­τα­νά­στες «χωρίς χαρ­τιά» (sanspapiers).

Ο Κρι­στιάν Μαγιέ είναι συν­δι­κα­λι­στής σι­δη­ρο­δρο­μι­κός ερ­γά­της, που σή­με­ρα έχει συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί. Υπήρ­ξε ενερ­γό μέλος της συ­νο­μο­σπον­δί­ας CFDT από το 1978 ως το 1995, ενώ από το 1996 δρα­στη­ριο­ποιεί­ται μέσα από τις γραμ­μές της SUD-Rail, της κλα­δι­κής ομο­σπον­δί­ας στους σι­δη­ρο­δρο­μι­κούς της μα­χη­τι­κής συ­νο­μο­σπο­νί­δας Solidaires. Συ­γκε­κρι­μέ­να θή­τευ­σε μέλος του Γρα­φεί­ου της Ομο­σπον­δί­ας SUD-Rail και της Εθνι­κής Γραμ­μα­τεί­ας της Union Syndicale Solidaires. Εκ­προ­σω­πεί την Επι­τρο­πή Διε­θνών των Solidaires και το Διε­θνές Συν­δι­κα­λι­στι­κό Δί­κτυο Αλ­λη­λεγ­γύ­ης και Αγώνα, μια διε­θνή δι­κτύ­ω­ση πάνω από 40 μα­χη­τι­κών συν­δι­κά­των και ομο­σπον­διών.

Ο Σάμος Σα­μου­ήλ είναι μέλος της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης Γρα­νά­ζι στην Κύπρο. Είναι μη­χα­νι­κός με­ταλ­λεί­ων και είναι συν­δι­κα­λι­στι­κά ενερ­γός στον κλάδο του. Συμ­με­τέ­χει στη συ­ντα­κτι­κή ομάδα  της πε­ριο­δι­κής έκ­δο­σης του Γρα­να­ζιού και ασχο­λεί­ται με το ερ­γα­τι­κό ρε­πορ­τάζ αλλά και με τα ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τη σχέση ερ­γα­σί­ας και πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Τα τε­λευ­ταία δέκα χρό­νια συμ­με­τέ­χει ενερ­γά σε όλες τις προ­σπά­θειες δη­μιουρ­γί­ας ενός μα­ζι­κού αντι­φα­σι­στι­κού με­τώ­που στην Κύπρο.

Έφυγε από τη ζωή σήμερα Πέμπτη το ιστορικό και ενεργό μέχρι την ύστατη ώρα στέλεχος της κομμουνιστικής αριστεράς και του ΕΚΚΕ ο Χρίστος Μπίστης

   ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ   

Χρίστος Μπίστης: Να στραφούμε ενάντια στις αιτίες της κρίσης

Χρίστος Μπίστης – http://vathikokkino.gr/archives/42512

Έφυγε από τη ζωή σήμερα το απόγευμα το ιστορικό και ενεργό μέχρι την ύστατη ώρα στέλεχος της κομμουνιστικής αριστεράς και του ΕΚΚΕ ο Χρίστος Μπίστης. Κομμουνιστής και αγωνιστής ακέραιος και αγαπητός πέρασε ολόκληρη τη ζωή του στα χαρακώματα των αγώνων της εργατικής τάξης.

Γράφει ο Χρίστος Μπίστης 

Η τεράστια φούσκα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, 12 φορές μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ, αντί να αναχαιτίσει, ήταν αυτή που με το σκάσιμό της τελικά αποκάλυψε τη μεγαλύτερη ίσως κρίση του συστήματος. Οδήγησε σε κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οικονομικών εκβιασμών και τοπικών πολέμων μέσα από την παραβίαση κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Επιχείρησε να διασώσει τις τράπεζες και να ανορθώσει τα κέρδη του κεφαλαίου με λυσσαλέες επιθέσεις ενάντια στον κόσμο της εργασίας, την ανατροπή του συνόλου των κατακτήσεων και δικαιωμάτων που είχαν επιβάλει οι προλεταριακές επαναστάσεις και οι ταξικοί αγώνες ενός ολόκληρου αιώνα, με τελικό στόχο ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα. Από αυτή την ολοκληρωτική βαρβαρότητα άλλη διέξοδος δεν υπάρχει από την αναγέννηση και ανασυγκρότηση των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών ιδεών και των επαναστατικών κινημάτων της εργατικής τάξης και των λαών.

Αντίστοιχα στην Ελλάδα -από τα πρώτα θύματα της κρίσης- είναι βέβαια απαραίτητη η πάλη του λαϊκού κινήματος για την υπεράσπιση κάθε δικαιώματος που απειλείται ή ανατρέπεται. Για να έχουν όμως αποτελεσματικότητα οι αγώνες αυτοί είναι απαραίτητο να κατανοηθούν οι βαθύτερες αιτίες που προκάλεσαν τις σημερινές οδύνες για τη χώρα και το λαό.

Αιτίες που έχουν να κάνουν με την ίδια την επιλογή της ένταξης στην ΕΟΚ–ΕΕ από τη μεριά της ντόπιας παρασιτικής και κλεπτοκρατικής αστικής τάξης. Μιας ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης που ποτέ δεν υπηρέτησε την αλληλεγγύη των λαών αλλά που χαρακτηρίστηκε πρώτα και κύρια από την ελευθερία-ασυδοσία των αγορών, από το δικαίωμα των ισχυρών να εκμεταλλεύονται τους πιο αδύνατους. Μια ανισομετρία που κλιμακώθηκε με την υιοθέτηση του ευρώ, έξω από κάθε πολιτικό έλεγχο και με μια ισοτιμία κατώτερη από αυτήν που θα επέβαλλε η ανταγωνιστικότητα των κυρίαρχων αλλά πολύ υψηλότερη από αυτήν των χωρών της περιφέρειας, με αποτέλεσμα τα συνεχή πλεονάσματα του Βορρά και τα διογκούμενα ελλείμματα του Νότου. Για την Ελλάδα, αυτή η αρχιτεκτονική είχε αποτέλεσμα τη διαρκή μείωση των εξαγωγών και αύξηση των εισαγωγών. Η αγροτική παραγωγή, από το 15% του ΑΕΠ πριν την ένταξη στην ΕΕ, έπεσε στο 3% στις μέρες μας, ο μισός αγροτικός πληθυσμός έμεινε χωρίς δουλειά και η Ελλάδα από χώρα εξαγωγική έγινε εισαγωγέας αγροτικών προϊόντων. Αντίστοιχα στη βιομηχανία ολόκληροι τομείς έγιναν προβληματικοί, με αποτέλεσμα παρά τις σκανδαλώδεις επιδοτήσεις και δανειοδοτήσεις, να κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο ή να φεύγουν στο εξωτερικό και η βιομηχανική παραγωγή από το 32 % του ΑΕΠ πριν από την ένταξη να έχει πέσει γύρω στο 10%, αφήνοντας άνεργους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. 

Η ακατάσχετη κερδοσκοπία του ευρωπαϊκού και ελληνικού τραπεζικού συστήματος είχαν αποτέλεσμα την πολύ μεγαλύτερη αύξηση των χορηγήσεων δανείων και κερδοσκοπικών τίτλων σε σχέση με τις καταθέσεις, που σήμερα καλούνται να αναπληρώσουν μέσα από την εξοντωτική τους φορολόγηση οι εργαζόμενοι για τη διάσωση και ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Σε σχέση με τις εισροές κεφαλαίων από την ΕΕ, που υπολογίζονται σε 43 δις, η Ελλάδα δαπάνησε μέχρι το 2009 γύρω στα 260 δις ευρώ για εισαγωγές προϊόντων, δηλαδή για κάθε ένα ευρώ που μας προσέφεραν εμείς τους επιστρέφαμε έξι. Για να ενισχύσει τις πολεμικές βιομηχανίες ΗΠΑ, Γαλλίας και Γερμανίας με παραγγελίες αεροπλάνων με ελαττωματικές μηχανές και υποβρυχίων που γέρνουν, η Ελλάδα υπερχρεώθηκε για να αναδειχθεί δεύτερη μετά τις ΗΠΑ σε στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο. Άχρηστες παραγγελίες από Siemens, Thyssen, HDW κ.λπ. γέμισαν με μίζες τους ντόπιους κλεπτοκράτες. Οι Ολυμπιακοί του πλουτισμού για κάποιους λίγους, που αντί για τον προϋπολογισμό του 1,3 δις που είχε γίνει αρχικά κατέληξαν να κοστίσουν πάνω από 20 δις.

Έτσι οδηγηθήκαμε στην εκτίναξη του δημόσιου χρέους από το 25% του ΑΕΠ πριν από την ένταξη στην ΕΕ, στο 120% μέχρι το 2009 και στο 180% με τα μνημόνια των τελευταίων χρόνων. Ένα χρέος μη βιώσιμο, θηλιά στο λαιμό και κύριο όπλο για το ολοκληρωτικό ξεπούλημα του λαού και του τόπου.

Να γιατί η ανάσα που ζήτησε ο λαός για να μη διαψευστεί θα πρέπει να καταλήξει πέρα από τα «ούτε ρήξη – ούτε υποταγή» στα πλαίσια του ευρώ και της ΕΕ των κάθε λογής ρεφορμιστών και να στραφεί ενάντια στις αιτίες και τις δομές που του προκάλεσαν την κοινωνική καταστροφή. Να απαιτήσει:

• Τη διαγραφή του ληστρικού–τοκογλυφικού χρέους.
• Τη ρήξη και αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ
• Την κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο.
• Τη συνεταιριστική απελευθέρωση της δημιουργικότητας της φτωχομεσαίας αγροτιάς.
• Την παραγωγική ανασυγκρότηση σύμφωνα με τις ανάγκες και τις μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες του λαού και του τόπου.
• Την ενοποίηση όλων των αγωνιστικών και επαναστατικών δυνάμεων για το άνοιγμα του δρόμου προς την κοινωνική απελευθέρωση, τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

______________

http://www.inred.gr/christos-mpistis/

Διαβάστε ακόμα.....

               ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ            

Συνέντευξη με τον Χρίστο Μπίστη: 

41 χρόνια από τις 21 Απρίλη 1975   (Βίντεο)

Ηρώ Κωνσταντοπούλου, Ετών 17 - "Πεθαίνω τώρα που χαράζει η λεφτεριά, όμως κάνω χαλάλι, τα νιάτα μου για την Ελλάδα."

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: Λευτεριάς λίπασμα ... (Βίντεο)

"Πεθαίνω τώρα που χαράζει η λεφτεριά,

όμως κάνω χαλάλι, τα νιάτα μου για την Ελλάδα."

Ηρώ Κωνσταντοπούλου, Ετών 17

Εκτελέστηκε σαν σήμερα, τις 5 Σεπτέμβρη 1944, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με άλλους 49 αγωνιστές αντιφασίστες. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου είχε ενταχθεί στην ΕΠΟΝ ως μαθήτρια και η αντιστασιακή της δράση ανακόπηκε με τη σύλληψή της τον Ιούλιο 1944.

Αφού βασανίστηκε άγρια στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ», στο κολαστήριο των SS στην οδό Μέρλιν, χωρίς να κατορθώσουν οι βασανιστές της να αποσπάσουν την οποιαδήποτε πληροφορία για τους συναγωνιστές της, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Η εκτέλεση έγινε με 17 σφαίρες. Όσα και τα χρόνια της…

Το βίντεο από υλικό του διαδικτύου και αποσπάσματα από την κινηματογραφική ταινία "17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου".

«Ετσι ως αντικρίζω τα χώματα / ματωμένα, αναρριγώ, / κορίτσια της Καισαριανής / ραντίστε με τριανταφυλλόνερο / τα ηρωικά κορμιά μας».

(Πάνος Ν. Παναγιωτούνης)

Στις 5 του Σεπτέμβρη του 1944, η ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου, εκτελείται από τους χιτλεροφασίστες κατακτητές. Θυσιάζεται στο βωμό της λευτεριάς, μαζί με άλλους 49 αγωνιστές αντιφασίστες. 

Εγινε θρύλος, ακολουθώντας τον ηρωικό δρόμο των παιδιών της ΕΠΟΝ, που έπεφταν στο «σπίτι - κάστρο» της οδού Μπιζανίου, στην Καλλιθέα: «Πούθε έβγαινε; Απ' τα Νιάτα απ' τη θυσία, / τάχεν η ΕΠΟΝ γεννήσει η ηρωική /, να ξαναγράψουν μία παλιά Ιστορία / σε νέα σελίδα ακόμη πιο λαμπρή» (Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη). Τα βλαστάρια που τραγουδούσαν πάντα τον Εθνικό Υμνο: «Χαίρε, ω Χαίρε, λευτεριά...». Ενιωσαν το χρέος τους στη ζωή - και επλήρωσαν τις ιδέες τους, με συνέπεια.

Δεκαεπτά χρόνια έζησε όλο κι όλο η Σπαρτιάτισσα, Ηρώ. Αλλά, ήταν κοπέλα πολλαπλών ταχυτήτων. Εζησε με τους ήχους των λόγων του Ρήγα Φερραίου, «τα δίκαια του Ανθρώπου» και το «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Εδωσε μαθήματα ελευθερίας στους διώκτες της, στον περιβόητο συνεργάτη των χιτλερικών Αγήνορα. Σ' αυτούς που φορούσαν τις γερμανικές στολές - «Ελληνες» - με επικεφαλής τον ταγματασφαλίτη Βάρβαλη - θύμιζε τα λόγια του Ρήγα Φερραίου, λίγο πριν την παραδώσουν στα γερμανικά SS: «Χάνει τα δίκαια του πολίτου, εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δε βοηθεί την πατρίδα του κι απ' εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ' αδιαφορεί εις τας προσταγάς της. Ομοίως κι εκείνος όπου δέχεται φίκιον ή δούλευσιν ή χαρίσματα από χέρι τυράννου. Ο τοιούτος δε λέγεται πλέον πολίτης, αλλά προδότης...».

Αυτή που δόθηκε ολόψυχα στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας απ' τη χιτλεροφασιστική σκλαβιά, με τη ζωή και τη δράση της, ήταν ένα απ' τα πιο μαχητικά μέλη της ΕΠΟΝ. Στα δεκάξι της, μιλούσε γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και γερμανικά: Ηταν πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα... 

Πρώτη σ' όλες τις εκδηλώσεις, ενάντια στους κατακτητές - βρισκόταν - πάντα στις πρώτες γραμμές της σκληρής πάλης. Αψηφούσε τους κινδύνους.Δύο φορές συλλήφθηκε - ξυλοκοπήθηκε - βασανίστηκε, την τρίτη φορά, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, οι χιτλερικοί, με τα ελληνόφωνα όργανά τους, σπάνε την πόρτα της, στην οδό Βεΐκου 57. 

Την οδηγούν στο άντρο των βασανιστηρίων της οδού Μέρλιν. Η Ηρώ φτύνει κατάμουτρα και μπατσίζει τον «Ελληνα» μεταφραστή. 

Δε μίλησε. Τη στέλνουν στο Χαϊδάρι, στην απομόνωση και σε συνέχεια στο θάλαμο των μελλοθανάτων (Ιούλης 1944). Κι απ' εκεί στο ηρωικό Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ανά πεντάδες μπροστά απ' τις κάννες των πυροβόλων. Δεκαεφτά σφαίρες καρφώνονται στο κορμί της απ' τους φασίστες, για τα δεκαεφτά της χρόνια, για «παραδειγματισμό», είπαν οι χιτλερικοί... 

Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά του λαού, λίγες μέρες πριν απελευθερωθεί η Ελλάδα. Το σώμα της ηρωικής Ελληνίδας, Ηρώς Κωνσταντοπούλου, έγινε λευτεριάς, λίπασμα: «Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ /, όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου / που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου /. Ομως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω /... Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου». (Γιάννης Ρίτσος)

Παναγιώτης Καραβασίλης

_________________ http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_70.html

Ο ενδοτισμός είναι μονόδρομος;

 του Γιάννη  Ραχιώτη, δικηγόρου

 από την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

Η κα Κατριβάνου καταψηφίζοντας στη Βουλή μερικά άρθρα του πακέτου των νέων μέτρων που επέβαλαν οι δανειστές, υπέβαλε την παραίτησή της γιατί, όπως δήλωσε, ενώ διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική δεν βλέπει εναλλακτική λύση. Στην ίδια συζήτηση, διάφοροι υπουργοί ισχυρίστηκαν επίσης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από την ενδοτικότητα στους δανειστές. Περιορίστηκαν να προβάλλουν ως άλλοθι ότι πριν προσκυνήσουν... είχαν διαπραγματευθεί δυναμικά.

Στο δυναμισμό περιλαμβάνουν μάλλον και τη συμφωνία της 20/2/15, την ανάδειξη δεξιού Προέδρου Δημοκρατίας και τη συγκρότηση υπουργικού συμβουλίου κατά πλειοψηφία με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της δεξιάς. Μετά απ’ αυτά θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να ψηφίζουν ό,τι τους βάζουν μπροστά τους με αντάλλαγμα την υπουργική αποζημίωση. Οι Τσίπρας, Παππάς, Μητσοτάκης, με απείρως μεγαλύτερη θρασύτητα, αναλώθηκαν σε ευφυολογήματα και επικοινωνιακούς διαξιφισμούς, θεωρώντας εκ προοιμίου τα μέτρα μονόδρομο και φυσικά ωφέλιμα για τους ίδιους, αφού με την ψήφισή τους εξασφαλίζουν την ανοχή των Δυτικών επικυρίαρχων.

Στο πρόσφατο παρελθόν πολιτικοί με ασύγκριτα σημαντικότερη διαδρομή από το θλιβερό πολιτικό μας προσωπικό, σκέφτηκαν τον ενδοτισμό σαν σωτηρία, αλλά δεν τους βγήκε σε καλό.

Ο Μιλόσεβιτς πριν πεθάνει από έλλειψη περίθαλψης σε κάποια ολλανδική φυλακή, επέβαλε στο λαό του τη συνθήκη του Ντέιτον που μετέτρεψε τη Βοσνία στο πρώτο επίσημο προτεκτοράτο της Δύσης μετά το 20 Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Καντάφι τα τελευταία χρόνια πριν λιντσαριστεί σε κάποιο δρόμο της Σύρτης, πλήρωνε όποια αποζημίωση του ζητούσαν οι Δυτικοί, υπέγραφε όποια συμφωνία του έβαζαν μπροστά του και εκλιπαρούσε να τον θεωρήσουν σύμμαχο.

Ο Σαντάμ, πριν καταλήξει στην κρεμάλα, επί μια 10ετία αποδεχόταν κάθε ταπεινωτικό έλεγχο, κάθε εξευτελισμό από τους Δυτικούς, εκλιπαρούσε για διαπραγματεύσεις και για να τον αφήσουν να υπάρξει με οποιοδήποτε τίμημα.

Ο Μόρσι, ο πρώτος εκλεγμένος ηγέτης της Αίγυπτου, πριν καταλήξει στη φυλακή, προσπάθησε με κάθε τρόπο να εξευμενίσει τους Αμερικανούς, σε βάρος των συμφερόντων του λαού του και ολόκληρου του αραβικού κόσμου, κρατώντας κλειστό το πέρασμα της Ράφα, σιωπώντας για την Παλαιστίνη, αφήνοντας ανέπαφες τις απόλυτα ελεγχόμενες από τους αμερικανοϊσραλινούς δομές του στρατού.

Η Ντίλμα Ρούσεφ, πριν καταλήξει καθαιρεμένη και κατηγορούμενη σε δίκη οπερέτα, επί χρόνια εφάρμοσε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, σε αντίθεση με την ιστορία της, την κοινωνική βάση του κόμματός της και τις υποσχέσεις της, προσπαθώντας μάταια να εξευμενίσει τις ντόπιες και τη διεθνή ελίτ.

Ακολουθώντας την ακριβώς αντίθετη πολιτική, η Κούβα κρατάει πάνω από 55 χρόνια και η Συρία αντέχει πάνω από 5 χρόνια σε συνθήκες που οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση θα είχε εξαερωθεί.

Είναι διαφορετικό το ζήτημα ότι πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν απομακρυνθούμε από το καθεστώς υποτέλειας θα έχουμε χειρότερη τύχη ακόμη και από τον σημερινό εξευτελισμό και τη διάλυση.

Η διεθνής συγκυρία είναι πράγματι επικίνδυνη. Η επιθετικότητα της Δύσης που κλιμακώθηκε σε ψυχρό πόλεμο από τη διοίκηση Ομπάμα αναμένεται να επιδεινωθεί υπό την Κλίντον ή τον Τραμπ.

Ενθαρρυμένοι από τις επιτυχίες τους απέναντι σε σειρά μικρών κρατών, με ακλόνητη εμπιστοσύνη στη στρατιωτική τους υπεροχή, υποβάλλουν σε μείζονες προκλήσεις ταυτοχρόνως την Κίνα και τη Ρωσία: Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό παραβιάζει προκλητικά τα χωρικά ύδατα της Κίνας και η αντιπυραυλική ασπίδα στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας ήδη λειτουργεί με στόχο να μετατρέψει τη Ρωσία από παγκόσμια, σε τοπική πυρηνική δύναμη.

Το πολεμικό ναυτικό του ΝΑΤΟ, με τη συναίνεση του Τσίπρα, απέκτησε πλήρη έλεγχο του διάπλου του Αιγαίου και πλέον προετοιμάζεται ανοιχτά η αποστολή ΝΑΤΟΪκών πολεμικών στη Μαύρη Θάλασσα κατά παράβαση της συνθήκης του Μοντρέ. Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις είναι πλέον προωθημένες σε όλο το μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας-Λευκορωσίας, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από μεγάλες ρωσικές πόλεις.

Η απειλή πολέμου είναι περισσότερο από σαφής. Επιδιώκουν φανερά να παγιδεύσουν και τις δύο μεγάλες χώρες, είτε σε μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα είτε, μέσω της στρατηγικής της έντασης και της οικονομικής πίεσης, σε κατάρρευση των πολιτικών τους συστημάτων και τοποθέτηση ελεγχόμενων κυβερνήσεων-μαριονετών τύπου Γέλτσιν. Αν θα το πετύχουν είναι άλλη, καθόλου βέβαιη, ιστορία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου έχει εμπλέξει τη χώρα σε όσα Δυτικά επιθετικά σχέδια της ζητήθηκε: Στην παρακώλυση της ναυσιπλοΐας στο Αιγαίο, στη συμμαχία με το Ισραήλ, στη στήριξη του δικτάτορα της Αιγύπτου, στον TAP. Πρόσφατα προχώρησε σε μια ιταμή πρόκληση σε βάρος της Ρωσίας με τη σύλληψη και κράτηση για μερικές ώρες στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης γνωστότατου (και στην Ελλάδα) συμβούλου του προέδρου Πούτιν με το χωροφυλακίστικο πρόσχημα της... εξακρίβωσης στοιχείων. Το modus operandi είναι καθαρά αμερικανικό, χρησιμοποιείται επανειλημμένα εναντίον αξιωματούχων χωρών που οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ταπεινώσουν.

Ο ενδοτισμός όμως μπορεί να είναι όντως μονόδρομος για την επιβίωση του πολιτικού συστήματος ως αχυρανθρώπων της Δύσης, αλλά ούτε ωφέλιμος είναι ούτε μονόδρομος. Οι χώρες ουραγοί των ιμπεριαλιστικών τυχοδιωκτισμών παραδοσιακά, στο πρώτο γύρισμα της κατάστασης, πληρώνουν τον βαρύτερο λογαριασμό. Ακόμη και η διατήρηση της κρατικής μας υπόστασης δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Τα διδάγματα της μικρασιατικής και της κυπριακής τραγωδίας, καλό θα ήταν να μην ξεχαστούν. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε «κυβερνήσεις» δουλικές στις ξένες δυνάμεις, που πίστευαν ότι διασφαλίζουν τη σταθερότητά τους λειτουργώντας ως μακρύ χέρι των αφεντικών τους.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Ο δρόμος που σήμερα φαίνεται δυσκολότερος, με περισσότερο ρίσκο από την «ασφάλεια» της υποτέλειας, αυτός της ανεξαρτησίας, της αποπροτεκτορατοποίησης και της δημιουργίας ενός κυρίαρχου κράτους, είναι ο μόνος που παρέχει εγγυήσεις συλλογικής επιβίωσης στη θύελλα που έρχεται.

Ήδη περπατιέται από ένα σημαντικό αριθμό χωρών με μικρότερες παραγωγικές δυνατότητες και σε πιο αντίξοες συνθήκες από εμάς.

Διαβάστε από την ίδια εφημερίδα: 

"Ο χορός κανιβάλων τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, μιντιαρχών έχει μόλις ξεκινήσει".

________________

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

... δημοσιογράφοι ως διεκπεραιωτές - ντόπερμαν ...

Τα μυαλά τους και μια λίρα

Της Δήμητρας Σωτηριάδου*

Από το 2010, το τοπίο των ΜΜΕ ξεκαθάρισε, όταν μια «συντεχνία δημοσιογράφων»επέλεξε τη διεκπεραίωση των συμφερόντων συγκεκριμένων πολιτικών καιοικονομικών ελίτ της χώρας με στόχο να διαμορφώσουν και το μελλοντικό σκηνικό της δικής μας ζωής επιβάλλοντας με νύχια και με δόντια τα μνημόνια, ως μοναδική και ρεαλιστική λύση.

Αυτή η συντεχνία, γιατί δεν τους λες δημοσιογράφους, αφού δεν ασκούσαν και δεν ασκούν όπως οφείλουν κριτική και έλεγχο στην κάθε εξουσία, προσπαθούσε από το 2010 να εξουσιάσει τα μυαλά μας. Και το κατάφερε μέχρι ενός σημείου, μας έκανε πλύση εγκεφάλου.

Εδειξαν τα δόντια τους ως «ντόπερμαν» σε κάθε κοινωνική ομάδα. Την ξεφτίλισαν και προσπάθησαν να την απομονώσουν.

Αυτή η «συντεχνία» δεν ακολουθεί κανόνες δεοντολογίας, γιατί δεοντολογία είναι οι κανόνες των επιχειρηματιών που τους υπηρετούν μήπως και κάνουν πολλές αρπαχτές γιατί λόγω απληστίας δεν τους φτάνει μία…

Δε γνωρίζουν λοιπόν τι σημαίνει παραπληροφόρηση. Θεωρούν ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους όσο δεν εισπράττουν την άρνηση από τους καθοδηγητές τους. Τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης δεν τις λογαριάζουν. Το πως επιβάλουν τις απόψεις τους το βιώσαμε από την αρχή των μνημονίων… Από τα χείλη των δήθεν έγκυρων και ακριβοπληρωμένων παρουσιαστών εκτοξεύονται εδώ και έξι χρόνια απειλές, φοβίες, του κόσμου τα τέρατα…

Η γόβα δε, που πρωτοστατεί στα πλάνα της δήθεν ενημέρωσης έχει μετατραπεί σεστιλέτο προς τους πολίτες…

Πετούν τα στιλέτα τους με το στόμα, με τα χέρια, με τα πόδια όπως μπορούν λες και βρίσκονται σε τσίρκο και δίνουν την παράστασή τους…Το ότι έχουν ξεπέσει στα μάτια του κόσμου, οι παρουσιαστές και όσοι δημοσιογράφοι ζουν ή θέλουν να ζήσουν σε χρυσά κλουβιά το νιώθουν;

Και κόπτονται για την ελευθερία της έκφρασης λόγω των ποινών που επέβαλε ηΕΣΗΕΑ για το πρόσφατο δημοψήφισμα του Ιουλίου και την προσπάθεια παραπληροφόρησής τους… Και για τα προηγούμενα για την ταφόπλακα της χώρας από τη συνεχιζόμενη κρίση και εξαθλίωση; Δεν θα αναλάβει τις ευθύνες κανείς;

Είμαστε η μόνη χώρα που βιώνει έξι χρόνια τα αποτελέσματα των μνημονίων λόγω και της παραπληροφόρησης των διεκπεραιωτών - ντόπερμαν χωρίς να τιμωρηθεί κανένας και έχουν το θράσος να ζητούν και άφεση αμαρτιών.

Οι διεκπεραιωτές φυσικά και δεν ασκούν κριτική και έλεγχο στις εξουσίες, είναι οι ίδιοι εξουσία και το δείχνουν με απαράδεκτες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές… Όπως η απαίτηση αποκαθήλωσης του καλλιτεχνικού διευθυντή Φαμπρ στον πολύ λίγουπουργό πολιτισμού της χώρας από την ίδια πάλι «συντεχνία δημοσιογράφων» που τελικά υπέκυψε από τα στιλέτα τους και ούτε καν μπόρεσε να στηρίξει την αρχική του άποψη…

Το μόνο που θέλει αυτή η «συντεχία δημοσιογράφων» είναι να εξουσιάζει τα μυαλά μας, αλλά…

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΙΡΑ…

---

(*) δημοσιογράφος, ιδρυτικό μέλος Συνταγματικής Παρέμβασης των Ελλήνων - ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

http://anasigrotisi.blogspot.gr/2016/04/blog-post_33.html